Wow, wat dapper, dat je dat durft.’ Dat kreeg ik veel te horen naar aanleiding mijn tv-optreden bij De Wereld Draait Door. Op 20 mei maakte Matthijs van Nieuwkerk daar bekend dat ik de nieuwe hoofdredacteur van Opzij zou worden. Ik had het nieuws zelf nog amper verwerkt, maar daar zat ik een paar uur later in de studio te bekvechten met Prem.

Eigenlijk ben ik iemand die liever achter de schermen opereert. Tegelijkertijd vind ik dat ik niet mag zeuren over het tekort aan vrouwen in de media als ik zelf niet eens bereid ben in zo’n programma te zitten. Dus sprong ik vol hoogtevrees op een kanonskogel en liet me afvuren, althans zo voelde het.

Doodeng en zenuwslopend. Je weet van te voren dat je het nooit goed kunt doen. Je krijgt hoe dan ook kritiek over wat je zegt, hoe je het zegt en hoe je eruitziet. Maar als dan al die meningen over je worden uitgestort, is het makkelijker gezegd dan gedaan om je daar niets van aan te trekken.

Daarom begrijp ik wel dat Pauw en Witteman in hun laatste week tijdens een speciale ladies night vertelden, dat ze al die jaren echt heel erg hard hun best hadden gedaan om meer vrouwen aan tafel te krijgen, maar dat vrouwen altijd een smoes klaar hadden om niet te hoeven komen. Het is makkelijker om nee te zeggen, dan met de billen bloot te gaan. Zeker bij Pauw & Witteman die bekend staan om hun denigrerende toontje tegen vrouwelijke gasten.

Maar wat mij betreft is het wel nodig dat meer vrouwen zich over die enorme drempel heen zetten. We willen toch niet avond aan avond luisteren naar het eenzijdige commentaar van een select groepje mannen dat de praattafels bemant?

Deze editie van Opzij staat daarom volledig in het teken van lef. Vrouwen blijken niet achter te blijven bij mannen door een gebrek aan ambitie, zoals vaak wordt gedacht, maar door een gebrek aan zelfvertrouwen en lef. Wij hebben doorgaans meer oog voor sociale factoren. Daardoor trekken we ons meer aan van de mening van anderen. Dat maakt ons empathischer maar ook onzekerder.

Dus volgende keer als iemand vraagt om je kop boven het maaiveld uit te steken, bedenk dan dat het geen schande is om niet perfect te zijn. Zonder dieptepunten geen hoogtepunten. Stap uit die comfort zone. De voldoening is des te groter als het lukt. Ik heb er zin in om dat de komende tijd aan jullie te bewijzen. De redactie laat dat alvast zien met dit nummer vol dappere durfallen.

Dit voorwoord is gepubliceerd in Opzij editie 9, juni 2014.