Kleine kinderen, kleine zorgen. Grote kinderen, grote zorgen. Jonge ouders kunnen zich hier nog niet zo veel bij voorstellen, want niets is zo kwetsbaar als een pasgeboren baby. Maar ouders die al wat langer in de wilde achtbaan van het ouderschap meedraaien, weten wel beter. De zorgen om het slaapritme van je baby lijken slechts een opwarmertje voor de nachten wakker liggen om een puber die ’s nachts nog niet thuis is.
Sinds een aantal jaren hebben nieuwe ouders recht op een half jaar ouderschapsverlof. Dat is fantastisch en het is hen en al hun kinderen van harte gegund. Maar wie heeft er ooit bedacht dat ze die 26 weken alleen mogen gebruiken in de eerste zeven levensjaren van het kind? Zodra een kind acht jaar is, vinden we het blijkbaar weer genoeg met het gepamper van ouders.
Toch zou het veel logischer zijn als ouders diezelfde 26 weken kunnen inzetten tot hun kinderen 18 jaar en daadwerkelijk volwassen zijn. Een grotere spreiding zou niets extra’s kosten en zou juist ook voor werkgevers en alle collega’s fijner zijn. Waarom houden we vast aan zo’n, vanuit pedagogisch perspectief, willekeurig gekozen grens?
Elke leeftijdsfase vraagt om een andere vorm van opvoeden en ondersteuning. Op de middelbare school trekken kinderen meer naar leeftijdsgenoten en maken ze zich los van hun ouders. Maar dat betekent niet dat zij hun ouders niet meer nodig hebben. Het kan juist in de tienerjaren heel belangrijk zijn dat je als ouder beschikbaar bent voor het moment dat je tiener je weer even nodig heeft.
Uit onderzoek van het RIVM blijkt dat 46 procent van de jongeren zich vaak gestrest voelt. Daarnaast voelt de helft van de jongeren zich eenzaam. Een op de zeven heeft zelfs serieuze gedachten aan zelfdoding. Jonge ouders kunnen het verschonen van een luier of het geven van een melkflesje uitbesteden wanneer ze aan het werk zijn. Maar aan wie besteed je de zorg om een depressieve puber uit?
Thuis met een koekje en kopje thee op de bank blijven wachten tot je kind uit school komt, vinden we niet meer van deze tijd. Toch zie ik steeds meer fulltime werkende ouders voor het eerst gas terugnemen van hun werk, juist in de puberfase van hun kinderen. Ze gaan meer thuis werken of nemen zelfs een tijdelijke werkpauze of pubersabbatical. Het vergt namelijk oprechte aandacht om op te merken dat je tiener wat stiller uit school komt en je even je werk aan de kant moet schuiven om een luisterend oor te bieden.
Maar niet iedereen heeft een baan met de mogelijkheid om thuis te werken of een sabbatical op te nemen. Daarom zouden we de leeftijdsgrens van het ouderschapsverlof moeten opschuiven naar 18 jaar. Dan kan elke ouder zelf kiezen wanneer die het nodig vindt om zijn kind wat extra aandacht te geven.
Deze column is op 27 augustus 2025 gepubliceerd in het Noordhollands Dagblad, Leidsch Dagblad, de Gooi- en Eemlander, Haarlems Dagblad en IJmuider Courant.